КОЛУМНА НА СТЕВЧО ЈАКИМОВСКИ: Блефери

12.08.2017 година –

Корејскиот залив и јужнокинеското море се полни со оружје. Напнатоста е до невидени размери. Ким Јунг Ун се заканува со ракетирање на островот Гвам на кој има сместено американска воена база. Во исто време, Трамп вели дека во таков случај Северна Кореја ќе се соочи со жесток напад. Доколку би дошло до вакво ракетирање од страна на Северна Кореја врз оваа американска база, веројатно тоа би била и последна закана на Ким, затоа што врз него би се срушил целиот американски гнев сконцентриран во базата на гореспоменатиот остров, потоа од големата воена база во Окинава, па нападот врз Северна Кореја би дошол и од Јапонската армија која се повеќе се вооружува, а во војната би влегла и Јужна Кореја.

Направена е проценка за екс-претседателот Клинтон, што би било во случај на војна со Северна Кореја? Американските воени експерти прогнозираат најмалку 1 милион жртви во првиот момент на двете страни, а Сеул би бил збришан од лицето на земјата.

Во конкретната ситуација не се знае кој е поголем ексцентрик: Ким Јонг Ун или Доналд Трамп. Досега Ким, како и неговиот татко, се покажаа како мајстори за блефирање. Тие немаат друго решение освен развивање на нуклеарната програма, и лансирање на нуклеарни балистички ракети од среден дострел. Северна Кореја веќе лансираше нуклеарна ракета која има дострел од 1.000 километри.

Овој нуклеарен потенцијал на Северна Кореја служи за одвраќање на евентуална агресија од САД. Се чини дека Ким веќе не ја слуша ниту Кина, и дека сака тензиите да ги крене до таков апсурд, со цел да влезе во директни преговори со САД без посредство на меѓународната заедница, што за крајна цел би имало спас на неговиот режим.

Северна Кореја не е воено слаба. Во Северна Кореја живеат 24 милиони жители. Таа поседува повеќе нуклеарни боеви глави, има над 2.500 ракетни системи како и огромни количини на хемиско оружје и други воени отрови, околу 450 авиони (претежно МИГ-25), воени бродови и подморници. Со тоа што Северна Кореја може да лансира нуклеарна балистичка ракета од подморница, таа стана петта нуклеарна подморничка сила. Ким му се заканува на САД со нуклеарни боеви глави, базирајќи се на најновите подморници од типот „Симпо“ кој се вооружени со по три нуклеарни боеви глави. Инаку, развојот на подморничката технологија во Северна Кореја своевремено и ја продаде Тито по величенствениот пречек кој беше направен во негова чест.

Кина веќе се изјасни дека САД може да ја нападне Северна Кореја, само ако Северна Кореја лансира ракета од среден дострел кон гореспоменатиот остров. Зошто Кина мора да застане зад Северна Кореја? Ако се изврши сериозен напад би дошло до промена на режимот во Северна Кореја. Потоа би следело обединување на Северна и Јужна Кореја под патронат на САД, а со доминација од Јужнокорејците. Кина би се соочила со голем бран на бегалци.  Инаку Јужна Кореја е петта економска сила на Пацификот, а 11-та во светот. Волку моќна економски и бројчано држава на своите граници за Кина би била опасност и уште повеќе ако се има во предвид три милионското корејско малцинство во Кина, кое во тој случај би сакало да се припои кон својата матица. Ова значи дека во евентуалниот судир меѓу САД и Северна Кореја во кој би биле вмешани Јужна Кореја и Јапонија, Кинезите би морале да застанат на страната на севернокорејците. Тоа би било војна од невидени размери.

Кина не е играчка, затоа што во моментов ја има најмногубројната стоечка војска, од 2.285.000 и повеќе десетици милиони резервен состав на армијата. Кина располага со 5.900 авиони, над 6.000 тенкови, околу 800 воени бродови и подморници како и два носачи на авиони. Најопасното е што Кина располага со 6.500 нуклеарни боеви глави. Во моментов Кинеските и Американските крстарици се наоѓаат на само 500 милји оддалеченост. Кинезите во континуитет прават острови на коралните гребени, на кои што прават аеродроми, поставуваат против-авионски системи, и ракетни системи за гаѓање кон морето, како и пристаништа за нивните воени бродови. На негодувањето на Америка за овие острови кои веќе се наоѓаат на 2.000 милји од брегот на Кина, Кинезите им одговараат „Америка да не провоцира и да си ја гледа работата“. Кинеската армија е одамна реформирана и модернизирана, и ја разви таканаречената „Мајка на сите ракети“ или ДФ-ЗФ која носи нуклеарна боева глава и развива брзина од 10.000 километри на час. Уште пострашно за американската армија е тоа што Кинезите имаат најмодерна ракета, која може да го уништи секој сателит. Технологија која Американците ја немаат. Со евентуално уништување на некој од американските сателити, паѓа во вода целата нивна воена стратегија и практично тие би биле обезглавени.

Сето ова покажува дека Америка повеќе плаши мечка со решето, отколку што има реална сила да влезе во сериозен воен конфликт. Таа, се повеќе наликува на некои маалски тепач на кој што му поминале годините, и сега новите, млади момчиња се повеќе го потиснуваат. Тие млади момчиња се Кина и Русија. Според гледиштата на американските генерали кои учествувале во војната во Ирак и во Авганистан, тие сметаат дека НАТО треба да ги избегнува провокациите со Русија затоа што во овој момент, ако се закачат со Русите ќе бидат поразени. Односно, тие се поправаат и велат, цитирам: „Ќе бидеме уништени!“. Ова важи само доколку има ограничен конфликт со конвенционално вооружување против Русија, а пак, ако дојде до нуклеарна војна, тука САД нема шанси.

Затоа, на Америка и се брза да го заокружи Балканот со членство во НАТО и да притисне, покрај Црна Гора и Македонија да влезе во системот, и ќе се митари (ќе дава отстапки на Вучиќ) за евентуално да ја придобие и Србија на нивна страна. Затоа треба да се биде ладнокрвен, да не се оди, што би рекле „главом без обзира“ во членство на Алијансата, затоа што колку тие нас ни требаат, исто толку им требаме и ние нив. Или во НАТО ќе влеземе достоинствено како сите останати земји, или Македонија треба да остане воено неутрална. А, тие нека си ги вадат очите.

Згора на тоа, се повеќе воени аналитичари сметаат дека светот веќе не е еднополарен, и тој ќе стане мултиполарен, дали тоа било по волја на САД или не.

На Македонија, стратегиски повеќе и одговара мултиполарен свет, оти од еднополарниот го видовме досегашниот аир.

КОЛУМНА НА СТЕВЧО ЈАКИМОВСКИ: Русофобија

11.08.2017 година –

Со доаѓањето на Доналд Трамп, за прв пат во САД е избран претседател кој односите со Русија сака да ги сведе на рационално ниво. Тој сака да востанови партнерски односи со Русија, но, наиде на сериозни пречки бидејќи во неговото општество, но и пошироко, „русофобијата“ е создавана со децении. Така, од 1945-та наваму, Русите се прикажувани како најголемото зло на планетава. Прикажувани се како лоши луѓе, сурови, криминалци, без доволна култура, агресивни. Со еден збор, како луѓе-нелуѓе. Тоа е влезено во потсвеста на секој Американец уште од најрана возраст. Оваа антируска хистерија по доаѓањето на Трамп зема невидени размери. Зад неа стојат протагонистите на војна, и милитантите во политичките кругови. Тие не би можеле своите замисли да ги спроведуваат ако немаат своја пропагандна машинерија, и нивните лажовизии на чело со Си-Ен-Ен. Замислете до каков апсурд го доведуваат американскиот граѓанин, перејќи му го мозокот дека секој руски хакер може да си избере претседател на САД.

Сега, главната теза со која им се полнат главите на американските граѓани, е дека, тие лоши луѓе, луѓе-нелуѓе, Русите, им наметнале претседател на нив, Американците, кои се сметаат за покултурни, пософистицирани, посупериорни и полни со сопственото его.

Не е ли цинизам, земјата која што е мирудија во секоја светска манџа. Администрација која се меша во сите избори на земјината топка, сега да спроведува истрага со која се проверува кој се сѐ сретнал со рускиот амбасадор во Вашингтон. Дали синот на Трамп се сретнал со руски адвокат, дали некој Американец одел по истата улица каде што одел некој Русин? Каква хистерија?! Какво лудило, во една земја која себеси се прокламира за демократска!

Токму затоа Доналд Трамп и го потпиша законот со кој што се воведуваат нови санкции против Русија, бидејќи пропагандата против него е невидена. Добро ја смислија приказната, дека на власт го донеле руските хакери и затоа отпочнаа истрага за неговиот избор, сé со цел да оневозможат релаксирање на односите со Руската Федерација, кои се на најниско ниво и се полоши дури од времето на Студената војна со СССР.

Затоа Трамп јавно им кажува на Си-Ен-Ен, дека се лажговци, дури и на одредени новинари не им дава ниту право да му постават прашање, и наместо на прес конференции, тоа што има да го каже, го прави преку својот Твитер или на Фејсбук.

Токму поради тоа во САД веќе неколку медиуми колабираат. Тој е доволно паметен да не му се спротивставува на Конгресот, затоа што со двотретинско мнозинство ќе го надгласаат, но, знае дека овие санкции ќе влијаат многу негативно, пред се, на Германија, Италија, Франција. На санкциите остро се спротивставува и Унгарија. Штетите од санкциите на овие земји, вклучително и на САД, нема да се бројат во милијарди, туку во трилиони долари, евра… И, противниците на Трамп ќе мора да попуштат, најмногу за шест месеци, поради сериозните економски последици. А, пред се, поради негодувањето на европската локомотива – Германија.

Повеќедецениското перење на мозоци во Америка со лошите Руси, денес се обидуваат да го пренесат и на тлото на Европа и на Балканот, со наводното големо руско влијание и со желбата на Русија за насилно менување на границите.

Внимавајте добро, за насилно менување на граници зборува САД!

Но, јасно треба да ставиме до знаење дека Американците можат да им го перат мозокот на своите граѓани, но на Македонските не! За нив, секогаш постои непријател, а меѓу нив задолжително мора да е и Советскиот Сојуз или Русија. По 90-те години и потпишувањето на договорот „Стар 2“ помеѓу Горбачов и Реган, нов измислен непријател стана Садам Хусеин. Па Гадафи. Па Талибанците, па на ред дојде Осама бин Ладен и пак се вратија на Садам Хусеин и на Гадафи. Кога нив ги ликвидираа, нова „сатана“ е Башар ал Асад и нормално, Русите. И Путин.

Да не мислат про-американските подлизурковци во Македонија дека сите ние слепо веруваме на нивната антируска хистерија, и хушкањето и создавањето на невидлив непријател, а тие божем ќе не бранеле. Затоа сме требале да влеземе во НАТО, за да не спасат од луѓето-нелуѓе Русите, ама имало еден мал проблем, да сме кажеле дека не постои Македонски народ, не постои македонски јазик, да се откажеме од Македонците во Бугарија и да го потпишеме договорот за добрососедство со Бугарија, кој ќе биде заверен во ОН и ќе предизвикува правни последици во Република Македонија.

Втората жаба што треба да ја голтнеме, е, да си го смениме името, третата е да го признаеме Вранишковски и ПОА, и четвртата да ја редефинираме македонската држава со сите нејзини последици. За возврат, ќе не примеле во НАТО и ние ќе сме биле сигурно заштитени, од НИВНИОТ, а не наш непријател – Русите.

Ех, зајчиња, зајчиња. Не сме наивни како што ти и твојот чадор не мислите! Рејтингчето кое што и досега го немаше се топи како топка сладолед, затоа што кадровските решенија се тапа. Пожарите не е кадарен да ги изгаси. Паднаа во вода тезите на седесињата дека Заев имал американска поддршка. Џабе му е поддршката, кога Бејли наместо него не ја зеде напртњачата и да оди во Македонски Брод да гаси пожари, туку тој треба да ги засука ракавите и да оди да спие по шумите, заедно со министрите како што тоа го правеше Груевски.

Значи, странците си се странци, а проблемите во земјата не може вечно Роле да ти ги решава! Сите проблеми ги нема во утринското ливче напишано од Бејли, што треба денес да прави. Таму стојат само главните работи. Името, двојазичноста, договорот со Бугарија, бинационалноста, и толку. Бејли не се бави со ситници!

КОЛУМНА НА СТЕВЧО ЈАКИМОВСКИ: Мало морген!

03.08.2017 година –

Целиот свет се дрма, се тресе поради внатрешно политички превирања во САД. Битката е меѓу Трамповата концепција за градење на партнерски односи со Русија, и концепцијата на т.н. длабока држава протажирана од Обама и Хилари Клинтон.

Со најновите санкции воведени против Русија, практично се изврши блокада на надворешната политика на новиот американски претседател. Конгресот донесе закон со кој се воведуваат дополнителни санкции на Русија. Во оваа анти-руска хистерија се обединија и демократите и републиканците. Отпрво Трамп се противеше на ваквите заложби, но откако виде дека неговото вето нема да има ефект затоа што анти-руските сили во САД имаат над 2/3 од Конгресот. Тоа значи дека ако Трамп стави вето, тие со двотретинско мнозинство ќе го поништат.
Овој закон има и друга димензија, а тоа е да го оневозможат Трамп во евентуалната желба за укинување на санкциите против Русија.
Во ваква состојба Американското општество било во средината на 19-от век, пред нивната Граѓанска војна.

Зошто се воведуваат сакциите?
Тие најпрвин се воведуваат на поединци, па потоа се прошируваат на одреден број компании. Следната фаза е санкциите да се прошират на политичари и бизнисмени, и последно да се воведат санкции на целиот увоз и извоз на таа држава. Ова е практично војна, не со бомби, туку со економија. Објавена е американска војна на руската економија. Санкциите имаат за цел да предизвикаат пад на општествениот производ, недостаток на одредени производи, пад на животниот стандард и економската моќ на државата. По ова, се активираат невладините организации, како борци за човекови права и подобар живот, па политичката опозиција, и на крајот доаѓа американското бомбардирање. Ова е воспоставен след на настани кај помалите земји. Кај Русија, „мало морген“. На невладините организации им се потскратени крилјата во 2012 година кога Путин ги избрка Сорос и УСАИД и оттогаш па наваму тој лично дели по 25 милиони евра на невладиниот сектор во Русија.
Покрај ова, донесе закон со кој секој што работи во странство, или има фирма во странство, или му пристигнуваат пари однадвор, тоа може да го прави под услов да не се бави со политика. Ако се бави со политика, а по било кој основ му пристигнуваат пари од надвор, тие се ставаат под надзор на специјална државна комисија и ако се констатира дека соработува со странски разузнавачки служби, јаде „15-со кромид“ па нагоре.

Значи, овој дел од американското сценарио за Русија е невозможен, а и бомбите се само убав сон за американските хистерици.

Кога бев дете, па средношколец и студент, честопати го слушав Тито како зборува за западните империјалисти. За мене тоа беше нешто имагинарно. Мислев дека Тито ни прави приказна за да не држи во страв и ги оправда трошоците за големата Југословенска армија. Но, денес империјалистите ги гледаме на дело. И во живо. Газат се пред себе. Рушат влади, уништуваат држави. Се лее крв насекаде низ светот, само за да се оствари нивниот интерес кои тие не го кријат. САД јавно вели дека секоја точка на земјината топка е нивен стратешки интерес. Оваа империјална сила функционира по принципот на пирамида. Тие се на врвот, а се останато е под нив, и секој треба да биде понизен и да служи на нивните интереси.

Аналитичарите велат дека Америка повеќе крева прашина отколку што има реална сила да го спроведе својот концепт на еднополарен свет, во кој ќе функционира нивната доктрина за длабока Американска држава. Тие не можат да се помират со фактот дека не се ова 90-те години од 20-от век, туку 21-от век во кој на светската сцена се појавија и нови играчи. Тие нови играчи го протажираат мултиполарниот свет, наместо еднополарниот. Главни играчи на мултиполарноста се Русија, Кина, Индија, Бразил, Јужна Африка, па дури може да се каже и најголемиот број на членки од Г-20.

Кинезите сметаат дека Северна, Јужна Америка и Аљаска природно им припаѓа на САД како економско-политичка и воена сфера на влијание. Кинезите велат, не им се мешаме ниту во Африка, ниту во Европа. Бараме од Американците да ни ја остават само Азија. Но Америка тоа не го прифаќа, и јасно става до знаење дека секоја точка на земјината топка е нејзин стратешки национален интерес.
За разлика од Америка, Кина го освојува светот како што велат „писфули“, без испукан куршум. Со макотрпна работа, со трговија, евтини производи и примена на современи технологии. Америка ја губи оваа битка со Кина и тоа ја прави ужасно нервозна.

Русија бара свој примат во делот на енергетиката, што и припаѓа поради природните ресурси на нафта и гас. Нивниот интерес се завршува во делот на енергетиката со „Северен Поток 2“ и „Турски поток“ на што Американците брутално се спротивставуваат. Секако, Русија си има и свој дел од светскиот колач на продажба на оружје.

Досегашните санкции на Русија и помогнаа да го развие своето производство на храна, па во моментов колку што Русија заработува од продажба на оружје, толку заработува и од оваа индустриска гранка. Со санкциите развија и потполно нови индустриски гранки. Кога советниците на Путин му сугерирале да им го запрат извозот на ракетни мотори на САД (Америка не произведува ракетни мотори), Путин ги прашал дали имаат понови генерации на ракетни мотори од овие што им ги продаваат на Американците. Неговите советници му одговориле дека тие имаат две генерации понови мотори. Тој им дал многу едноставен совет: „Не гледам проблем. Продавајте им старо оружје и земајте им ѕенги.“
Ова само зборува за руската ладнокрвност и спремност успешно да се справат со санкциите. Сега Путин на најновите санкции им одговара со бркање на 755 американски дипломати. Инаку Америка во Русија имаше 1.145 дипломати, а пак Русија во Америка само 450. Практично, Путин им ги брка сите шпиони од Русија.

Се поставува прашање, каде ќе заврши оваа трговска војна? До каде ќе оди Американската анти-руска хистерија? Наводно ова го прават поради односот на Русија во Украина. Не економски санкции, свети санкции да воведат Русија од Украина нема да се откаже од едноставна причина што НАТО ќе му дојде до неговата граница.

Бидејќи Америка не може да ја исплаши Русија со бомбардирање, оти фантомите ќе им паѓаат како зрели крушки, заканата може да оди со нуклеарни боеви глави. Не случајно деновиве Американскиот адмирал кој командува со Пацифичката флота даде изјава дека ако добие наредба од Пентагон, е подготвен да испали нуклеарна бомба кон Кина. Можете ли да замислите какви лудаци го држат светот на дланка, и само поради тоа што не можат да се помират со фактот дека со некого треба да бидат партнери, а не тие да им бидат нивни слуги. Подготвени се делови од земјината топка да ја спржат со нуклеарни бомби.

Ние Македончињата си се здружуваме со овие империјалистиве, кои за да уништат болва се спремни да го запалат јорганот, и си пееме „НАТО, НАТО ти си мое злато“. Притоа влезени во целосна фаза на автошовинизам и тотална некритичност кон се што ќе каже, се што ќе превземе, и се што ќе сатанизира Америка.

Како тргнале, Американците ќе завојуваат со Русија, но војната нема да се води на Американско туку на Европско тло. Се поставува прашање: Ќе ги праќаме ли синовите заедно со трупите на НАТО под Американска команда кај Урал да војуваат со Русите?

Во НАТО нема да даваат колачи, туку се ѕвецка со оружје и ова ѕвецкање со оружје во Македонија не ќе да е на арно.

Извор: infomax.mk

КОЛУМНА НА СТЕВЧО ЈАКИМОВСКИ: За кого сонцето и изгрева и заоѓа на исток?

07.07.2017 година –

Кога на 16 февруари 2013 година, одлучив да се кандидирам на локалните избори главни погрди зборови кои членовите на СДС ги упатуваа кон мене беа дека сум предавник, четник, шајкача, Шешељ и што уште не.

Сведоци сме дека главни советници на СДС за доаѓање на власт им беа српски агенции и маркетинг „експерти“. Тие со шајкачата. Тие четниците. Очигледно имале постизборен дил, по приницпот не ти давам риба, туку ќе ти дадам трска да си фатиш риба. Тоа што овие агенции ги советуваа, сега вложеното знаење ќе си го наплатат преку новиот српски кадар на кој му дадоа државјанство за да биде директор на ЕЛЕМ. Тоа значи, еве ви голем бизнис, односно, еве ви шведска маса па послужете се со што сакате.

Кога, Љубчо Георгиевски ја потпиша декларацијата со Бугарите, се сеќавам Бранко Црвенковски на голем митинг во Скопје кој се одржа некаде во мај 2000-та година, за ВМРО-вците велеше цитирам „За нив сонцето и изгрева и заоѓа на исток“. Бранко тогаш доживуваше овации. СДСМ-овците воодушевени велеа „како ли само му текнуваат вакви зборови“. Денешниот нивен лидер, ќе си го потпише како попче договорот со Бугарија, и не води сметка што сонцето „и ќе му изгрева и ќе му заоѓа на исток“.

Во комунизмот, уште Тито додека беше жив, за кои некои уште мислат дека бил диктаторски режим, Македонските политичари слободно го поставувале прашањето за нашето национално малцинство во Бугарија. Откако се оствари нашиот милениумски сон да имаме своја држава. Свој владар. Своја Влада. Свои институции, војска, полиција. Новото премиерче при посетата во Софија,не ни помисли да го спомне Македонското национално малцинство во Бугарија.

Јавно прашувам, зошто бе Македонци правевме сопствена независна држава? Зошто и се радувавме? – За да имаме фудбалска репрезенација која ќе биде на 120 и незнам кое место, која ќе губи од Андора. Зарем направивме држава за да молчиме? И да бидеме понеслободни од тоа што сме биле во Југославија?

Не само тоа, во договорот што треба да го потпишеме за добрососедство со Бугарија, мораме да се согласиме дека се откажуваме од нашиот интерес и грижа за нашето национално малцинство во Бугарија. Знаете ли зошто?

– Затоа што, во нашиот Устав стои грижата за нашето малцинство во дијаспората. Ваквото прифаќање на одредба која ќе стои во договорот, значи и директно кршење на Уставот.

Учебниците мора да ги промениме, и за тоа што ќе учат нашите деца, каква историја ќе имаме ќе мора согласност да ни дадат Бугарските историчари. Убаво си вика Божидар Димитров, „Македонските деца шче учат блгарска историја. Таква, каква то се училе до 1944 година.“

Ќе славиме заеднички Илинден, на востание што е чисто Македонско автохтоно востание. За истото било ветено помош од Бугарија, дури 100.000 војска, но не сме добиле ниту оружје, ниту муниција, ниту дошла војска. И, сме кренале востание со 1.200 востаници кои потоа биле измасакрирани од 18.000-ен турски аскер. Што ќе славиме заедно со Бугарите? Нивната измама? Нивното предавство?

Не ги силувале нивните жени, туку нашите. Не ги убивале нивните деца, туку нашите. Не ги палеле нивните куќи, туку нашите, Крушевските куќи.

Каде е тука помирувањето?
Ако искрено сакаат добрососедство, зошто ќе полагаат венец на Цар Самоил, а нема да положат венец на оние што ѕверски ги убивале. На Ваташките младинци на пример. Што разбирале 17 годишни деца од политика и идеологија? Ги убивале како кучиња по Ваташките долови!

Или 19-те стрелани селани во Дабница? Стрелањето на 8-ми километар во Штип? Цветан Димов го фрлиле од трети спрат на бугарската полиција во Скопје, и се распрснал како лубеница!

Од фамилијата на Ацеви, е жива само Вера Ацева! Братот на Мирче Ацев, Димче Ацев е мачен и свирепо убиен од Бугарите. Неговото семејство го украло неговото безживотно тело и кога сакале да го погребаат, му ги виделе листовите на нозете. Тие биле делкани со нож! Како да е шунка неговото месо!

Ќе биде коректно ако на некои од тие жртви се постави венец. Тоа е вистинска подадена рака и покајание за нечии грешки во минатото. Тоа е вистинско добрососедство.

Како што Вучиќ сакаше да се поклони пред жртвите во Сребреница.

Овде Бојко Борисов вешто го избегнува ова помирување, и ќе положи венец на Цар Самоил. Таму, нашето премиерче си положи венче на Самоил, царот Блгарски. Ако сме мажи, ај да му исклесаме на споменикот на Самоил да пишува „Цар Самоил, цар Македонски“!

Па да видиме како ќе го дочекаат Бугарите. Ште го изгонат. Нема да припари веќе во Блгарската држава.

Е сега, едно интересно прашање. Каде е МАНУ? Не сакам да верувам дека некои академици, некој добивал титули по партиска припадност. Не сакам да верувам дека оваа наша значајна институција, е партиски обоена и нечие ООЗТ.

Кога ќе се спомене МАНУ, мене секогаш ме потсеќа на Блаже Конески. На нашата светиња, кој беше претседател на МАНУ кога јас бев дете. Едно мило, симпатично човече. Се сеќавам со очила со големи рамки и голема диоптрија. „О, тешкото“ и денес го знам напамет. „Везилка“. Таткото на нашата азбука, творецот, кој на нож бил дочекан во Белград за тоа каква азбука кодифицира на нас Македонците.

Каде е деновиве еден интересен лик, академик Блаже Ристевски. Ќе повторам, дете бев кога го гледав на малите екрани како убаво зборува за нашите корени, како прави дистанца од Бугарите. Цела кариера тој човек направи на анти-бугарштината, денес молчи. Ај што тој молчи, можеби е човекот во одминати години па си има други маки. Ама, што молчи неговата ќерка, Лилјана Поповска? Лидер на политичка партија. Таа е позната по уште пожестоки анти-бугарски, а промакедонски ставови.

Честопати се сеќавам, со каква жештина зборуваше за Македонската нација. Кариера направи, зборувајќи против територијалната поделба во 2004-та. Го напушти потпретседателското место во Собрание, се сеќавате? Ни да гукне за тиранска платформа, ниту да гукне за добрососедски договор со Бугарија. Но таа пред некој ден зборува за евтина електрична енергија. Еееј народе, Лиле Поповска побитна и е електричната енергија од Македонското достоинство!

Зборуваше СДС за де-политизација на МВР. Вообичаено е министерот и заменикот да бидат политички личности. Министерот и заменикот се политички личности. Државниот секретар им е член на Претседателство на партијата. Директорот на јавна безбедност, партиски член. Директорот на јавна администрација член на Извршниот одбор на СДС.

Ова се принципите на СДС?

Како беше онаа народната, не ме гледај што правам туку гледај ме што зборувам.

КОЛУМНА НА СТЕВЧО ЈАКИМОВСКИ: По арапската пролет, доаѓа арапско лето!

21.04.2017 година –

Во геополитичката карта се случуваат сериозни поместувања. Како што некогаш Русија под водство на Јелцин беше во нокдаун, се чини дека во таква ситуација е САД од вториот мандат на Обама па наваму. Нивната надворешна политика е во голема мера хаотична и неконзистентна.

Таков пример претставува Блискиот Исток и Турција. Од моментот кога ЦИА како кула од карти ги рушеше владите на Тунис, Египет, Либија, Ирак. Но, се сопна на Сирија и на тврдиот орев, синот на долгогодишниот претседател Хафез ал Асад. Очигледно дека Башар научил многу политика од татко му, и цврстото врзување за Русија му ја спаси земјата.

Недостасуваа уште седум дена да падне Дамаск.

Откако започнаа Руските воздушни напади во Сирија, ИСИЛ во своите редови имаше скоро цела армија војска, поточно седум дивизии или 68.000 борци, од кои повеќе од 10.000 по потекло од поранешните советски републики. Исламската држава зафаќаше делови на Јемен, Судан, Ирак, Сирија и Либија. Исламска држава требаше да контролира скоро 90% од светското производство на нафта. Да собере огромна финансиска моќ и во своите тренинг кампови, исламскиот тероризам да го прошири во Европа и на делови од Русија. Тоа требаше да оди преку Португалија и Шпанија до Франција, и преку Турција и Кавказието практично да се направи прстен околу Европа. Воздушната интервенција на Русија не значеше само спасување само на владата на Асад, туку и одбрана на цела Европа од исламскиот радикализам и тероризам. За разлика од Америка, која пак во почетокот ги поддржуваше борците на ИСИС и воено ги помагаше во обидот да се собори Башар како последна цел од арапската пролет.

Русите во Сирија уништија 743 тренинг центри на ИСИС. Убиени се над 35.000 борци на оваа организација, од кои повеќе од 6.000 се од поранешниот Советски Сојуз.

Во моментов Русија го шири своето влијание на Блискиот Исток. Најпрво во Египет, потпишувајќи со генерал Сиси воен договор вреден многу милијарди евра, кој е најголем од времето на студената војна. Земајќи го како сојузник Иран од каде очигледно САД се откажа од намерата за напад. Со ова Русија покажува дека зад оној кој ќе застане таа, нема шанси да бидат соборени нивните влади.

Русија ја продолжува соработката со Саудиска Арабија, а во парламентот на Кувајт се води сериозна дебата дали да имаат поголема соработка со Русија или со САД.

Обидот да се собори Реџеп Таип Ердоган, не само што не успеа туку како бумеранг им се врати на Америка и Европа. Напротив, тој со поддршка на Путин ја зацврстува и проширува својата власт. Трикот на Американците со соборувањето на рускиот авион од страна на турските воздушни сили, очигледно не успеа.

Официјална Анкара веќе комуникацијата со Москва ја има на дневна основа и без консултација со Вашингтон, нешто што порано не можеше да се замисли. Се очекува проширување на соработката на Русија и со Ирак, и таа соработка е поддржана од арапските интелектуални кругови и истите го сметаат за проклетство што во моментите кога се случуваше арапска пролет, Русија не беше со ваква моќ каква што има сега.

Израел е традиционален партнер на Америка, но таму има преку милион Руси меѓу кои и високи офицери во Израелската армија по потекло од Русија.

Русија успева да воспостави рамнотежа и со Израел која никогаш претходно не постоела, затоа што била целосно инфериорна во однос на Америка.

Неслучајно, Израелскиот премиер Бенџамин Нетанјаху во изминативе две години, три пати се среќава во Москва со Путин, а секоја посета потсетува дека се чувствува како дома.

Русија од 15 милијарди евра го зголеми својот извоз на оружје на 56 милијарди, и од тоа голем дел во земјите од Блискиот исток. Се чини дека Американската хегемонија на Блискиот Исток е во сериозна криза. Со ова Русија покажува дека зад оној зад кој што тие ќе застанат може да смета дека ќе одолее на Американските фрустрации и обиди за инсталирање на марионетски влади.

Второ, Русија ја проширува својата моќ кон земји кои што се финансиски моќни.

Трето, почнува да владее со Средоземното море и како четврто, сака да обезбеди мир и стабилност во близина на својата граница затоа што овие земји од Блискиот исток, преку Турција се многу блиску до Русија.

Како ќе успее САД да ја задржи својата доминација во Пацификот и во Европа, особено на Балканот останува да се види.

На Пацификот, Кина со правењето на вештачки острови во Јужно Кинеско море и Северна Кореја се коска во грлото на американските стратегиски безбедносни планови. Заканата кон Северна Кореја, која е во одлични односи со Кина и Русија се чини дека е плашење на мечка со решето.

А тука, на Балканот, со одличната политичка игра на Вучиќ, цврстата и непоколеблива политика на Додик во Република Српска и изборот на про-рускиот претседател во Бугарија состојбата се менува.

Така да, сите оние што тука во Македонија за Русите зборуваат небаре како да се заразени, како да се извор на колера или лепра, а Македонскиот политички врв од било каква поврзаност со Русите бега како ѓавол од крст, прашње е дали е тоа исправна политика.

Извор: Infomax.mk

КОЛУМНА НА М-Р ЉУПЧО ПРЕНЏОВ: СJО – „кастодијан банк“ на СДСМ

05.04.2017 година – Ништо веќе не е како што беше! Дури ни „влијателниот“ „Твитер“ на кој најмногу се пишува против, ама протекува и некоја најава или импресија, која, нели, така ќе ни ги „отвори“ очите, што, всушност, мислат или ни подготвуваат влијателните Хан, Бејли или Ванхауте преку неговата мачка. Џабе дремевме на социјални мрежи во деновите кога го очекувавме доаѓањето на Јоханес Хан, кој, обично, знае уште во авион да ни ја набие атмосферата со некоја жешка порака на „Твитер“, а тоа во практика излезе „издишан балон“. Хан дојде и си отиде. Северниот сосед би рекол „пољубио врата“. Во таа збрка на „Твитер“ пропуштивме да видиме кога и како господинот Бејли отиде „на дополнителни консултации“ (народски кажано на „пеење) во Вашингтон. Заборавил да ни пише!? Всушност, може и нема тука некој сензационализам. Довчерашниот службеник на Викторија Нулан и на Хојт Ли, најголемите автори на интеретнички конфликти и обоени револуции низ светот, сега отиде да добие сосема нови инструкции од уште поновите шефови, кои треба децидно да му укажат дека веќе не смее да се чепка во суверенитетот на државите, а особено не во суверенитетот и во интегритетот на тие држави со кои САД имаат потпишано договори за стратегиско партнерство.

Ако главните чадори на опозициската СДСМ во најголемата бура прокиснаа, многу логично е прашањето, кој, всушност, остана накиснат во оваа политичка магла, која упорно ни ја спуштаат. Народот не е, зашто од ден на ден тој е сѐ побуден, нему му станува сѐ појасно, како ден, кој, всушност, е автор на општото политичко вмешување и, како никогаш досега, е единствен во одлуката дека нема да поминат нарачаните сценарија на штета на Македонија! Посебно не ако нивниот локален извршител СДСМ, на чело со Заев, е комплетно безживотен, а гледај го апсурдот, токму нему му ја доделија улогата да продава приказна „За живот“. Класичен оксиморон. И за дебаклот на опозициските трачери да не помине толку едноставно, како „дабл чек поинт“ им ја сместија и тиранската платформа, од која сега ни самите не знаат како да се извлечат и упорно ја носат како камен врзан на вратот, кој, кога – тогаш, ќе ги одвлече на дното од општествената и политичка сцена во Македонија.

Значи странците си го кажаа своето, си видоа и со кого си имаат работа во опозицискиот фронт и колку не ги бива, дека освен да се натискаат во парламент оти да продаваат хумористични фарси, не можат ни чекор натаму. А кутрите членови на СДСМ, згора на сѐ, уште сонувачи власт. Врескаат, викаат се закануваат со затвори, одмазди, убиства (ќе лежите, ќе те убијам и слични будалаштини) и сакаат на тие крилја да слетаат меѓу народот. Полни со гнев и со омраза веќе ни дома не ги сакаат такви, а не да бидат власт.

Како последен појас за спасување при давењето во сопствените лаги им остана СЈО, кое ни го донесоа вонуставно и кое се претвори во, кажано со економски речник, кастодијан банк или банкар-чувар на нивните акции / вложувања во лаги, интриги, извртувања, нечесни игри, клевети, уцени и закани за општеството и за унитарноста на државата. Надвор од редовниот систем, ама демне кога повторно ќе биде активирано за да може да ги употреби за „тргување“ со власта и за власт.

Да сме пасивни набљудувачи или обични сеирџии, ние од ГРОМ не би требало да имаме ништо лично против кој било обвинител од таа институција. Затоа што ниту претседателот, ниту потпретседателите, ниту секретарот , ниту кој било друг член на Централниот или на Извршниот одбор на ГРОМ не е во никаква предистражна или истражна постапка , ниту, пак, е повикан како сведок за кој било случај. Тоа што го зборуваме е од принципиелни и легалистички побуди. Доколку ние не си ги почитуваме законите и Уставот на државата, не можеме да очекуваме некој друг однадвор да ни ги почитува. Кога сите амбасадори и евродипломати гледаат како ние самите си го газиме сопствениот Устав, очекувано е, во согласност со нивните интереси и интересите на нивните држави, да побараат од таткото на нацијата и тој да си го погази Уставот.

Во Република Македонија, во согласност со Уставот како највисок правен и политички акт, има едно Собрание, една Влада, едно Правобранителство и едно Обвинителство. Не може, по потреба на одредени сценаристи, ние да имаме две обвинителства. Оттаму, логично е, производ со фабричка мана да не ги даде очекуваните резултати или, можеби, ова се резултатите, ама во согласност со потребите на поединци, но, сигурно, не и на очекувањата на македонскиот народ.

Таа институција, која, патем, ја плаќаме по четири милиони евра годишно (а еве веќе втора година си ги „крцка“ осумте милиони евра), беше формирана за да им каже на граѓаните кој во оваа држава прислушувал, кој го нарачал тоа и кој го платил. Посебно со оглед на фактот дека во судскиот спор против Верушевски и неговите соработници / извршители, кој е завршен, беа пронајдени голема количина пари и акции.

kol239-prendzov-Zaev-Katica-SDSM

Вториот дел беше, оваа институција да открие дали високи владини функционери правеле криминал за кој беа обвинувани во бомбите со кои Заев ја малтретираше целата јавност.

Рамнотежата на СЈО, чуварот на мрачните тајни на опозицијата, се одржуваше само преку предметот „Пуч“, кој сега, всушност, воопшто не ни постои. Прво обвинителката не беше доволно подготвена за предметот и бараше одложување. Потоа, така недоподготвена, го ослободи Верушевски од притвор (кој, патем, се бранеше со молчење), за во меѓувреме да закаже и свадба на ќерка си и предметот да се одложува 14 пати, за, конечно, да го повлече. Дефинитивно е затворен, ставен ад акта, односно, во согласност со сценаристите, тој „мора“ да исчезне и од Судот и од колективното сеќавање на народот. Единствено што треба да остане во паметење е дека Груевски, Мијалков и Јанкуловска биле недоветни и сами себе се прислушувале. Во овој контекст, тоа што треба да биде заборавено се и доказите што беа земени од семејниот дом на Верушевски на 20 јануари 2015 година. Тоа беше тој ден кога полицијата влезе во нивната семејна куќа, истата таа вечер кога Соња Верушевска како фризби фрлаше седум–осум мобилни телефони, кога, како во Силиконската долина, најдоа еден куп лаптопи и персонални компјутери полни со стотици илјади датотеки преведувани на англиски и испраќани во странство. Се разбира, и ова треба да се избрише од колективната меморија на народот бидејќи, нели, власта е недоветна и сама себе се прислушувала.

Сега, кога го затворивме прислушувањето и прислушувачите во темната комора на колективната амнезија, ни остана да ги разглобуваме криминалот и финансиските малверзации. Граѓаните сѐ уште чекаат одговор дали некој од владата зел 16 милиони долари мито од Кинезите? Дали е земено мито од страна на Израелците, дали милионскиот проект „Космос“ на Цаноски е урнат во согласност со позитивните законски прописи , дали, навистина, се изнесени 5,5 фамозни милијарди евра итн. Место тоа, се изнаслушавме како на Љубе Бошковски му ја пцуеле мајката додека го апселе, или какви и колку скапи гаќи носи некоја новинарка, на каков душек спие некој уредник и триста примитивности и будалаштини од најинтимен вид. И сето тоа само како „јамб во најава“ дека имаат индиции и ќе почнат со истрага. Луѓево ги осудија уште пред да почне истрагата. Колкав е апсурдот да потрошиш осум милиони евра народни пари за да откриеш гаќи од 500 евра? Или тоа е само затоа што ги носат луѓе што размислуваат спротивно од Заев и од „чадорот“? На ваков примитивен начин не функционирал ниту прекиот суд во минато свршено време.

Како и да заврши оваа фарса од политика што ни ја продаваат Заев и опозицијата, колку и да се доживува мачно и мрачно, сепак има една историска полза од неа. Ова е школски пример за сите идни генерации млади политичари како не треба да се практикува политиката. Затоа што народот можеш да го излажеш еднаш, можеш да го лажеш одредено време, ама никако не можеш да го лажеш цело време. Во 21 век тоа определено време се мери во нано секунда! Затоа народот дојде по своето.

Извор: Република.мк

КОЛУМНА НА М-Р ЉУПЧО ПРЕНЏОВ: Времето е на наша страна!

17.03.2017 година –

Кри­за, пла­тфор­ма, про­во­ка­ции. Тоа се три­те кон­стан­ти што де­цид­но ја де­фи­ни­ра­ат ма­ке­дон­ска­та ствар­ност во из­ми­на­ти­те две го­ди­ни, но кул­ми­на­ци­ја­та, или пи­кот, ја до­стиг­наа во пос­лед­ни­те два-три ме­се­ци. Сле­ду­ва пер­и­од на „из­ди­шу­ва­ње“

Но, да оди­ме ге­не­рич­ки или хро­но­ло­шки. Пр­жин­ски­от до­го­вор, кој тре­ба­ше (или ба­рем нѐ убе­ду­ваа де­ка тре­ба­ше) да го раз­ре­ши по­ли­тич­ки­от ја­зол во др­жа­ва­та на кра­ток, ама и на по­долг рок, по­ка­жа и се до­ка­жа де­ка не е са­мо го­ле­ма „пр­жин­ска из­ма­ма“, ток­му ка­ко што го име­ну­ва­ше Гра­ѓан­ска­та оп­ци­ја за Ма­ке­до­ни­ја (ГРОМ), ту­ку и ини­ци­јал­на кап­су­ла на отво­ра­ње на ед­на но­ва Пан­до­ри­на ку­ти­ја, во ко­ја на дно­то оста­наа са­мо по­ли­тич­ки­от ни­хи­ли­зам и про­во­ка­ци­и­те, ек­стрем­ни­от на­ци­о­на­ли­зам кој до­би лик и те­ло во ти­ран­ска­та пла­тфор­ма и це­лос­на де­зин­сти­ту­ци­о­на­ли­за­ци­ја на др­жа­ва­та.

Ве­ќе на си­те, по­мал­ку или по­ве­ќе, им ста­на јас­но де­ка памф­ле­тот на­пи­шан во Ти­ра­на не ги отс­ли­ку­ва ба­ра­ња­та и по­тре­би­те на ма­ке­дон­ски­те Ал­бан­ци, ту­ку тоа е не­кол­ку­де­це­ни­ска ре­тро­град­на ре­то­ри­ка на на­ци­о­на­ли­сти и ире­ден­ти­сти кои ва­му-та­му ба­ра­ат про­стор за се­бе­е­таб­ли­ра­ње и соз­да­ва­ње ет­но­ви­ла­е­ти или по­страш­ни „го­ле­ми со­ни­шта“. Во оваа де­це­ни­ја та­ква­та „ме­си­јан­ска“ уло­га му при­пад­на на нај­го­ле­ми­от про­во­ка­тор на Бал­ка­нот, Еди Ра­ма. Мо­ра­ме да би­де­ме до­крај искре­ни и да ка­же­ме де­ка, во кон­текст на ова, Зо­ран За­ев не е единс­тве­ни­от Ма­ке­до­нец, љу­бен и за­шти­ту­ван од За­па­дот, што ја гле­да Ма­ке­до­ни­ја ка­ко Швај­ца­ри­ја на Бал­ка­ни­те. Мо­же мно­гу што да му се не­ги­ра на За­ев, но де­ка бил ре­дов­но при­су­тен на ча­со­ви­те по исто­ри­ја ко­га се уче­ла ван­чо­ми­хај­ло­ви­стич­ка­та иде­о­ло­ги­ја, не мо­же да му се ос­по­ри. Си ја знае лек­ци­ја­та на­и­зуст. Се­га се оби­ду­ва не­ка­ко, ако мо­же, и да ја имп­ле­мен­ти­ра. Не­што те­шко му оди!?

Ме­сто ал­бан­ски­от сон, на СДСМ му се слу­чу­ва мра­ко­бе­стие во кое тал­ка­ат ка­ко су­штес­тво­то во „Ос­ми­от пат­ник“кој од­на­тре ги раз­ја­ду­ва все­лен­ски­те ле­та­чи, за се­га сѐ под­ла­бо­ко да то­не во мрач­ни­те сце­на­ри­ја и лаж­ни­те ве­ту­ва­ња што им ги ну­де­ше и на Ма­ке­дон­ци­те и на Ал­бан­ци­те. Сѐ по­ве­ќе ал­бан­ски ме­ди­у­ми и гла­са­чи сфа­ќа­ат де­ка би­ле из­ма­ни­пу­ли­ра­ни иа­ко За­ев од пет­ни жи­ли се тру­ди пре­ку си­те ал­бан­ски те­ле­ви­зии да ѝ по­ра­ча на це­ла­та јав­ност во Ма­ке­до­ни­ја де­ка тој е по­по­ви­кан да збо­ру­ва за пра­ва­та на Ал­бан­ци­те од си­те ал­бан­ски по­ли­тич­ки ли­де­ри за­ед­но, де­мек тој ги прет­ста­ву­ва нај­го­ле­ми­от број Ал­бан­ци и нав­ле­гол во „ре­ша­ва­ње“ на ал­бан­ско­то пра­ша­ње под­ла­бо­ко од си­те нив­ни апо­ло­ге­ти со де­це­нии на­на­зад и на­на­пред во це­ли­от ре­ги­о­нот. Ама ед­но ут­нал: тој не е Бал­та­зар кој ту­ку­што ја откри тај­на­та фор­му­ла на вла­ста пре­ку „епру­ве­та“, ту­ку најм­но­гу што мо­же да до­стиг­не е до сла­ме­но­то чо­ве­че од „Вол­шеб­ни­кот од Оз“.

Ова бе­ше до­стре­лот на тие 60-70.000 гла­со­ви. Бу­ме­ран­гот, пак, мно­гу по­го­лем се слу­чи кај Ма­ке­дон­ци­те кои на­ив­но на­сед­наа на не­го­ви­те пре­диз­бор­ни ве­ту­ва­ња. Кон­тра­у­да­рот од стра­на на гра­ѓа­ни­те што му се слу­чу­ва на За­ев е нај­го­лем во Скоп­је, Охрид, Стру­ми­ца, При­леп, Би­то­ла Ве­лес, Штип или, со еден збор, се­ка­де ка­де што освои не­ре­ал­но ви­сок про­цент гла­со­ви. Му се слу­чи на­род, од­нос­но со филм­ски жар­гон ка­жа­но: „Им­пе­ри­ја­та го воз­вра­ќа уда­рот“. Де­ми­сти­фи­ка­ци­ја­та дој­де пре­ку при­о­ре­ти­зи­ра­ње­то на исфин­ги­ра­на­та во­низ­бор­на пла­тфор­ма на сме­тка на за­бо­шо­те­ни­те ег­зи­стен­ци­јал­ни те­ми за 500 евра по вра­бо­тен, 150.000 укра­де­ни гла­со­ви (кои, ви­ди чу­до, ги нај­доа?!), не­функ­ци­о­нал­ни ин­сти­ту­ции, ко­рум­пи­ра­но и пар­ти­ско судс­тво и то­тал­но ни­ште­ње на др­жа­ва­та. Др­жа­ва­та е ту­ка, ама За­ев не е на власт. На­ро­дот не­што не го са­ка.

Со­о­чен со без­из­ле­зот, За­ев се­га кре­шта­во ни се за­ка­ну­ва пре­ку Ше­ке­рин­ска и Спа­сов­ски, де­ка, всуш­ност, нас ќе нѐ каз­не­ле од За­пад по­ра­ди отсус­тво на де­мо­кра­ти­ја (ко­ја на­вод­но ја украл пре­тсе­да­те­лот Ива­нов за­ед­но со ман­да­тот) и де­ка ни прет­стои изо­ла­ци­ја, про­го­ни, цр­ни ли­сти и слич­ни скри­е­ни жел­би на очај­но­то ра­ко­водс­тво на СДСМ.

Жел­би­те се ед­но, но ре­ал­но­ста е дру­го. Пр­во, се на­де­ваа де­ка СДСМ ќе од­не­се по­бе­да со ба­рем два-три пра­те­ни­ка раз­ли­ка, па под пре­ве­зот на де­мо­кра­ти­ја­та ќе се ос­тва­ри сце­на­ри­о­то за раз­не­би­ту­ва­ње на др­жа­ва­та. Про­пад­на.
Вто­ра­та ре­ал­ност е де­ка пре­т­се­да­те­лот на Ре­пуб­ли­ка Ма­ке­до­ни­ја, Ѓор­ге Ива­нов, на­вре­ме го пре­срет­на и го бло­ки­ра­ше тоа сце­на­рио. Зго­ра на тоа, тој не е из­бран од стра­на на пар­ла­мен­тот, ту­ку од стра­на на гра­ѓа­ни­те, и тоа со по­ве­ќе гла­со­ви од СДСМ и ДУИ за­ед­но, што и не е тол­ку ре­ша­вач­ко, кол­ку фа­ктот што си­те мно­гу до­бро зна­ат де­ка без ман­дат да­ден од пре­тсе­да­те­лот не мо­же да се фор­ми­ра вла­да. Да мо­же­ше, до­се­га де­сет па­ти ќе ја фор­ми­раа. Не слу­чај­но Али Ах­ме­ти бла­го ре­те­ри­ра и го тре­ска За­ев од зем­ја ка­жу­вај­ќи му де­ка без ман­дат ни­ту тој са­ми­от не вле­гу­ва во Со­бра­ние.

Тре­та­та ре­ал­ност е де­ка иа­ко им бе­ше жел­ба да по­бе­ди Хи­ла­ри Клин­тон, ама за сре­ќа на ма­ке­дон­ски­от на­род и ре­ги­о­нот по­ши­ро­ко по­бе­ди До­налд Трамп, што зна­чи „ча­до­рот“ им про­кис­на. Кај и да е, си­те бе­ло­свет­ски аген­ту­ри ќе си ги со­бе­рат ку­фе­ри­те и ќе одат на дру­го плод­но тло за нив­ни­те ме­ше­та­ре­ња. Нај­но­во­то пис­мо од ше­сте­ми­на кон­грес­ме­ни упа­те­но до др­жав­ни­от се­кре­тар за над­во­реш­ни ра­бо­ти на аме­ри­кан­ска­та ад­ми­ни­стра­ци­ја Рекс Ти­лер­сон е, најб­ла­го ре­че­но, цр­вен кар­тон до до­ми­цил­ни­те и ис­по­ста­ве­ни фи­нан­си­е­ри на обо­е­ни­те ре­во­лу­ции и раз­но-раз­ни нев­ла­ди­ни ор­га­ни­за­ции кои глу­мат де­мо­кра­ти, а, всуш­ност, се пре­тво­ра­ат во про­фи­те­ри и плу­ка­чи по де­мо­крат­ски из­бра­ни­те вла­сти на ма­ли­те и кре­вки де­мо­кра­тии, ка­ква што е ма­ке­дон­ска­та.

Ко­неч­но, очиг­ле­ден факт е де­ка Евро­па е единс­тве­на во ста­вот де­ка за бал­кан­ски­те пра­ша­ња и за во­ве­ду­ва­ње­то ка­кви би­ло санк­ции кон нив – не­ма кон­сен­зус. Нив­ни­те ин­те­ре­си се до­та­му зап­ле­тка­ни што ма­кси­му­мот што мо­же да го изв­ле­чат во овој ре­ги­он е да за­вр­шат со со­ве­то­дав­ни „ус­лу­ги“ и ве­ту­ва­ње за членс­тво во Уни­ја­та ко­ја им е на стак­ле­ни но­зе ток­му по­ра­ди нив­ни­те вна­треш­ни тур­бу­лен­ции.

Зби­рот на си­те овие со­би­ти­ја е де­ка ка­ко што ми­ну­ва вре­ме­то, та­ка им гас­не ен­ту­зи­јаз­мот на СДСМ, кои за­бре­вта­ни од са­ми­от старт на ве­те­на­та по­бе­да се соп­наа на еден го­лем ка­мен – на на­ро­дот, кој мно­гу бр­зо го про­чи­та на­ци­о­нал­но­то пре­дав­ство кое го пла­ни­раа се­то вре­ме за бе­ском­про­мис­но зграп­чу­ва­ње на вла­ста. Од глад во очај.

Се­га вле­гоа во бла­га хи­бер­на­ци­ја и ис­че­ку­ва­ње кој по­тег ќе им се на­ло­жи од­над­вор, а би­деј­ќи и од­над­вор гас­не же­шка­та под­др­шка, се­кој час им е из­гу­бен и ча­сов­ни­кот от­чу­ку­ва за из­бо­рот на на­ро­дот. За нив би­јат кам­ба­ни­те.

Извор: Република.мк

КОЛУМНА НА М-Р ЉУПЧО ПРЕНЏОВ: Мораме ли?!

10.03.2017 година –

Ха­ле­е­ва­та ко­ме­та, ко­ја се ја­ву­ва на се­кои 75-76 го­ди­ни, и ед­вај и ја фа­ќа­ме опа­шка­та од неј­зи­но­то про­ле­ту­ва­ње, на ма­ке­дон­ска­та по­ли­тич­ка сце­на, сим­бо­лич­но, се пре­поз­на­ва со ини­ци­ја­ли­те ЗЗ, а ко­га ќе ус­пе­ат да ја „фа­тат“ по­ли­тич­ки­те ра­да­ри, ѝ ста­ва­ат ра­бот­но име Зо­ран За­ев. Ќе се по­ја­ви и ќе ис­чез­не на се­оп­што чу­де­ње на це­ли­от ма­ке­дон­ски на­род, кој во грч оче­ку­ва ко­ја вре­мен­ска не­по­го­да, бу­ра или ме­те­ор ќе го исфр­ли за пак да ис­чез­не без тра­га и глас.

На пос­лед­но­то пре­ле­ту­ва­ње стар­ту­ва­ше со т.н. бом­би, па ис­чез­на, а со опа­шка­та ни го оста­ви СЈО, за по­втор­но да вле­та во ор­би­та­та со „пла­тфор­ма­та“ и дво­ја­зич­но­ста во Ма­ке­до­ни­ја. Ште­ти­те се не­сог­лед­ли­ви ка­ко за др­жа­ва­та, та­ка и за иден­ти­те­тот на Ма­ке­до­не­цот. Со ог­лед на фа­ктот де­ка и За­ев е Ма­ке­до­нец, по опре­дел­ба и по по­тек­ло, не­ми­нов­но ми до­а­ѓа ед­на мис­ла од на­ши­от иде­о­лог и ре­во­лу­ци­о­нер Го­це Дел­чев, кој пре­крас­но ги опи­шал Ма­ке­дон­ци­те од тер­кот на Зо­ран За­ев: „Јас не поз­на­вам друг на­род што по­ве­ќе стра­дал од пре­дав­ства­та на сво­и­те си­но­ви-изро­ди ка­ко ма­ке­дон­ски­от. Исто­ри­ја­та не па­ме­ти друг та­ков при­мер ко­га еден ист на­род, по тра­ди­ци­ја, ја­зик, ве­ра, се раз­де­лу­ва на раз­ни спро­тив­ни стра­ни, ед­на од дру­га по­ту­ѓи“.

И та­ка раз­де­ле­ни и раз­бе­га­ни во де­бе­ла бу­си­ја, че­кај­ќи ја но­ва­та ди­ре­кти­ва од Ти­ра­на или од Бри­сел, од­вре­ме-на­вре­ме ќе се по­ја­ват со не­кој „би­сер“. Ме­ѓу­про­сто­рот го иско­ри­сту­ва­ат со нај­цр­на кам­па­ња про­тив по­ли­тич­ки­от ри­вал и акту­ел­на­та власт (па­тем и по­бед­ни­ци на пос­лед­ни­те пар­ла­мен­тар­ни из­бо­ри) пре­ку нив­ни­те кла­сич­ни ме­ди­ум­ски про­па­га­то­ри. Се раз­би­ра, ни­ка­де ги не­ма на де­ба­та, оние кои тол­ку мно­гу пла­чеа и ле­ле­каа за де­ба­ти. Са­ми со се­бе ди­ску­ти­ра­ат, се над­му­дру­ва­ат без ни нај­ма­ла по­тре­ба да го слуш­нат спор­тив­ста­ве­но­то мис­ле­ње. Ро­го­ви­те на­пред и пра­во во ѕид! За да не ис­чез­нат це­лос­но од по­ли­тич­ка­та сце­на, ќе пу­штат не­кој од КОС-ов­ски­те офи­це­ри, ка­ко Ти­то Пе­тков­ски, да ни ка­же што е след­но од мрач­но­то сце­на­рио за раз­не­би­ту­ва­ње на др­жа­ва­та. Па, ве­ли де­ка во на­ред­ни­те ме­се­ци до­маш­ни и стран­ски екс­пер­ти ќе де­ба­ти­ра­ат за про­ме­на на зна­ме­то, хим­на­та и на гр­бот на Ре­пуб­ли­ка Ма­ке­до­ни­ја?! Нѐ под­го­тву­ва за ме­ко при­зем­ју­ва­ње, она­ка ка­ко што нè под­го­тву­ва­ше Бор­јан Јо­ва­нов­ски де­ка пр­ва­чи­ња­та вед­наш тре­ба да поч­нат да учат ал­бан­ски ја­зик. И по ова, кол­ку и да зву­чи кли­ше, ре­ал­но­ста е де­ка Ре­пуб­ли­ка Ма­ке­до­ни­ја на­ви­сти­на е на­пад­на­та др­жа­ва. По­тен­ци­рам, до­маш­ни­ве ни ка­жу­ва­ат де­ка од пр­во од­де­ле­ние тре­ба да учи­ме ал­бан­ски, а стран­ци ќе де­ба­ти­ра­ат за про­ме­на на ма­ке­дон­ска­та хим­на, грб и зна­ме! Очиг­лед­но де­ка дла­бо­ко за­га­зив­ме во пси­хо­ло­шка вој­на, со не­из­ве­сен раз­вој, но фа­ктот де­ка сме на­пад­на­ти е – не­по­би­тен!

Це­ла кам­па­ња го слу­шав­ме Зо­ран За­ев ка­ко ни збо­ру­ва за 30.000 де­на­ри пла­та, 1.000 евра по се­мејс­тво, вра­ќа­ње на ДДВ кај гра­ѓа­ни­те, уки­ну­ва­ње на ра­ди­о­ди­фуз­на­та та­кса, де­ка дво­ја­зич­но­ста е са­мо во гла­ви­те на Гру­ев­ски и на Ми­јал­ков и де­ка не бил раз­бран во Швај­ца­ри­ја. За на кра­јот, се­пак, од ег­зи­стен­ци­ја­та-сто­ма­кот да удри ди­рект­но во ср­це­то. Да не беа Бу­јар Ос­ма­ни и Ар­тан Гру­би, не­ма­ше ни да зна­е­ме што нѐ че­ка би­деј­ќи Ха­ле­е­ва­та ко­ме­та кру­же­ше по ам­ба­са­ди­те кои му ја одре­ду­ваа тра­е­кто­ри­ја­та по ко­ја ќе оди, што да ка­же и што да на­пра­ви.

Ко­га сме кај ДУИ, ре­жи­се­ри­те на фил­мот „Са­мо­у­ни­шту­ва­ње“, гос­по­да­та Те­у­та Ари­фи, Изет Ме­џи­ти и Нев­зат Беј­та, оче­ку­вам да ја до­би­јат на­гра­да­та „Злат­на ма­ли­на“ на след­ни­те из­бо­ри, и тоа ло­кал­ни, ка­де што на сме­тка­та на нив­но­то са­мо­у­ни­шту­ва­ње ка­ко фе­никс ќе ги воз­диг­нат Мен­дух Та­чи и не­го­ва­та ДПА. Но, за ова во не­ко­ја мно­гу бли­ска при­го­да.

На Зо­ран За­ев му е гу­сто. Ова ра­ко­водс­тво на СДСМ знае де­ка не е 1995 го­ди­на и де­ка на­ро­дот не го да­ва сво­е­то. Се­којд­нев­но по ули­ци­те во по­ве­ќе гра­до­ви во зем­ја­ва 60-70.000 гра­ѓа­ни про­те­сти­ра­ат про­тив по­ли­ти­ка­та на СДСМ . По­ве­ќе од ед­на тре­ти­на од нив гла­са­ле или се чле­но­ви на Со­ци­јал­де­мо­крат­ски­от со­јуз. Зна­ат и оче­ку­ва­ат де­ка тен­зи­ја­та рас­те и де­ка бро­јот на не­за­до­вол­ни­те од не­го­ва­та по­ли­ти­ка ќе ста­ну­ва сѐ по­го­лем и по­го­лем.

А, ко­га на Зо­ран За­ев му е гу­сто, тој вед­наш го при­ти­ска цр­ве­но­то коп­че и СЈО пра­ви спе­кта­ку­лар­на прес-кон­фе­рен­ци­ја. На пос­лед­на­та од нив, Ка­ти­ца Ја­не­ва се по­жа­ли де­ка ин­сти­ту­ци­и­те не го по­чи­ту­ва­ат СЈО и де­ка ќе под­не­се туж­би про­тив нив. Да­ма­та ни­ка­ко да сфа­ти де­ка СЈО не го по­чи­ту­ва­ат ни­ту мно­зинс­тво­то од гра­ѓа­ни­те на Ре­пуб­ли­ка Ма­ке­до­ни­ја. Ин­сти­ту­ци­и­те не ја по­чи­ту­ва­ат за­тоа што таа не е устав­на ка­те­го­ри­ја, а гра­ѓа­ни­те не ја по­чи­ту­ва­ат за­тоа што иста­та прет­ста­ву­ва кла­си­чен ег­зе­ку­тор на по­ли­ти­ка­та на СДСМ и не­го­во­то ра­ко­водс­тво. Мно­гу по­си­лен е впе­ча­то­кот де­ка по­ле­ка СЈО се пре­тво­ра во „пе­ач­ко друш­тво“ кое пре­тен­ди­ра на „Злат­на бу­ба­ма­ра на го­ди­на­та“, кое про­пе­ју­ва ток­му на да­де­на ин­то­на­ци­ја.

Но, ра­бо­та­та кај нас е да­ле­ку од пес­на. Ду­ри по­ве­ќе, со­стој­ба­та во Ре­пуб­ли­ка Ма­ке­до­ни­ја е мно­гу се­ри­оз­на. Единс­тве­на ин­сти­ту­ци­ја во оваа др­жа­ва со полн кре­ди­би­ли­тет да­ден од гра­ѓа­ни­те, да­ден на не­по­сред­ни из­бо­ри, е пре­тсе­да­те­лот на Ре­пуб­ли­ка Ма­ке­до­ни­ја, Ѓор­ѓе Ива­нов. Ту­ка во на­ред­ни­от пер­и­од ќе се кр­шат коп­ја­та и ќе се од­мо­ту­ва клоп­че­то за тоа во кој пра­вец ќе про­дол­жи да се дви­жи др­жа­ва­та.

Ива­нов тре­ба да ја до­не­се од­лу­ка­та во сог­лас­ност со Уста­вот на Ре­пуб­ли­ка Ма­ке­до­ни­ја и во сог­лас­ност со на­ци­о­нал­ни­те ин­те­ре­си на Ма­ке­дон­ци­те и на си­те ет­нич­ки за­ед­ни­ци што жи­ве­ат во неа. Не тре­ба да го де­фо­ку­си­ра­ат ка­кви би­ло из­ја­ви од Бри­сел, оној ист Бри­сел што сто па­ти по­вто­ри де­ка не­ма да се ме­ша во фор­ми­ра­ње­то вла­да, но не из­др­жа ср­це ју­нач­ко – се за­ме­ша. Па, ни ис­пра­ти­ја абер пре­тсе­да­те­лот Ѓор­ѓе Ива­нов час по­ско­ро по­втор­но да го да­де ман­да­тот. Ср­це­то на Евро­па, слу­чај­но или на­мер­но, ка­ко да за­бо­ра­ва де­ка е сѐ по­из­вес­но оти во Фран­ци­ја ќе по­бе­ди Ма­ри ле Пен, ко­ја нај­а­ви из­ле­гу­ва­ње на зем­ја­та–ос­но­вач од Европ­ска­та уни­ја. И, за жал, гле­да­ме де­ка ва­ква енер­ги­ја ве­ќе сѐ по­ве­ќе се ши­ри и во Ита­ли­ја, Хо­лан­ди­ја и Ун­га­ри­ја… Имам чув­ство де­ка ЕУ се од­не­су­ва ка­ко да­ма на ко­ја ѝ отка­жу­ва­ат три стен­да на ср­це­то и го гу­би пул­сот, до­де­ка таа се фо­ку­си­ра на мар­ги­ни­те или на тоа да­ли има фран­цу­ски ма­ни­кир на ра­це­те. Не тре­ба да го де­фо­ку­си­ра ни­ту ми­ни­сте­рот на Ве­ли­ка Бри­та­ни­ја за Евро­па и за Аме­ри­ка, кој „слу­чај­но“ дој­де на де­нот ко­га ДУИ од­лу­чу­ва­ше да­ли ќе ги да­ва пот­пи­си­те за ман­да­тар на СДСМ?! Исти­от тој, кој ни да­де под­др­шка за пра­ве­ње ре­фор­ми со цел по­бр­зо зач­ле­ну­ва­ње на Ма­ке­до­ни­ја во Европ­ска­та уни­ја, а при­тоа не­го­ва­та Ве­ли­ка Бри­та­ни­ја ту­ку­што из­ле­зе од Уни­ја­та.

Што са­кам да ка­жам: Кра­тко­то, но и по­дол­го исто­ри­ско па­ме­те­ње го­во­ри де­ка при­ти­со­ци од ко­ја би­ло стра­на кон ма­ке­дон­ски­те по­ли­ти­ча­ри има­ло, има и ќе има. При­ти­со­ци­те се за­бо­ра­ва­ат, но од­лу­ки­те на на­ши­те по­ли­ти­ча­ри оста­ва­ат трај­ни бе­ле­зи. Кој се се­ќа­ва од ка­де сѐ не до­а­ѓаа при­ти­со­ци во 1995 го­ди­на ко­га го сме­нив­ме зна­ме­то? Ама горч­ли­ви­от вкус во уста­та и сме­не­то­то зна­ме – оста­наа. Кој се се­ќа­ва на си­те при­ти­со­ци што до­а­ѓаа во 2001 го­ди­на од екс­дип­ло­ма­ти и се­га ве­ќе за­бо­ра­ве­ни по­ли­ти­ча­ри за да се пот­пи­ше Рам­ков­ни­от до­го­вор. Ама Стру­га, Ки­че­во, а бо­га­ми и Скоп­је до­би­ја но­ва де­мо­гра­фи­ја и нов лик.

Одам­на ве­ќе не ва­жи ма­кси­ма­та де­ка се­кој на­род зас­лу­жу­ва она­ква вла­да ка­ква што си из­брал за­тоа што вла­ди­те, па и по­ли­ти­ча­ри­те, се мно­гу че­сто мен­ли­ва ра­бо­та, а на­ро­дот ги тр­пи пос­ле­ди­ци­те и мо­ра да жи­вее со од­лу­ки­те што тие ги до­не­ле во опре­де­лен исто­ри­ски пер­и­од. А, ова за Ма­ке­до­ни­ја не­сом­не­но е исто­ри­ски пер­и­од. Си­те се ед­но­душ­ни де­ка ток­му се­га ги ис­пи­шу­ва­ме исто­ри­ја­та и ид­ни­на­та. Пра­ша­ње­то е са­мо ка­ква. Онаа ко­ја ја по­са­ку­ва­ме или онаа ко­ја мо­ра­ме. Мо­ра­ме ли?!

Извор: Република.мк

КОЛУМНА НА М-Р ЉУПЧО ПРЕНЏОВ: Платформата пред Троја

15.02.2017 година –

По­ли­тич­ка­та кри­за во Ре­пуб­ли­ка Ма­ке­до­ни­ја по­ле­ка за­ли­чу­ва на ед­на бе­скрај­на спи­ра­ла ко­ја са­мо ис­пи­шу­ва но­ви и но­ви кру­го­ви без изг­ле­ди за крај. Са­мо од­вре­ме-на­вре­ме, мо­но­то­ни­ја­та на не­дог­лед­ли­во­то фор­ми­ра­ње но­ва вла­да ја раз­би­ва­ат пет клуч­ни оп­ции кои по пра­ви­ло ги из­го­ва­ра ДУИ. При­тоа, си­те ком­би­на­то­ри­ки се вр­тат око­лу онаа фа­моз­на пла­тфор­ма за ко­ја ни­кој не са­ка да ко­мен­ти­ра, а тие ул­ти­ма­тив­но ја по­ста­ви­ја на по­ли­тич­ки­от пи­е­де­стал во Ма­ке­до­ни­ја

И не­ка­ко, до­де­ка ста­ну­ва сѐ по­јас­но де­ка ДУИ, ва­ка или она­ка, ста­ну­ва клуч­ни­от играч во фор­ми­ра­ње­то вла­да, ми на­ви­ра ед­на исто­ри­ска по­го­вор­ка од ан­тич­ко вре­ме :„Не им ве­ру­вај на Да­нај­ци­те ни­ту да­ро­ви ко­га но­сат“. Се пра­шу­вам да­ли да­нај­ски­от по­да­рок го но­си ДУИ? Кој ќе го зе­ме да­рот (пла­тфор­ма­та), тој си­гур­но ќе „из­го­ри“ без шан­си да се во­зоб­но­ви во бли­ска или да­леч­на ид­ни­на.

Отка­ко уви­доа де­ка Рам­ков­ни­от до­го­вор не мо­же да ги по­стиг­не нив­ни­те вир­ту­ел­но за­цр­та­ни це­ли и за­вид­ни апе­ти­ти, при­бег­наа кон ед­на итро­шти­на ста­ра по­ве­ќе од 3.000 го­ди­ни, па од­лу­чи­ја да со­ста­ват еден Тро­јан­ски коњ кој­што ќе им се по­ну­ди на две­те до­ми­нант­ни ма­ке­дон­ски по­ли­тич­ки пар­тии, ВМРО-ДПМНЕ и СДСМ, во знак на не­ко­ја по­са­ку­ва­на европ­ска ид­ни­на.

Но, да ни е јас­но: ту­ка ни­што не е ни­ту цр­но ни­ту бе­ло. Си­во е! Ед­на го­ле­ма по­ли­тич­ка маг­ла ко­ја кон­ти­ну­и­ра­но ни ја пу­шта ДУИ во пос­лед­ни­те три­е­се­ти­на де­на, во ко­ја се ме­ша­ат на­вод­на гри­жа за ид­ни­на­та на Ма­ке­до­ни­ја, за си­те на­ци­о­нал­но­сти во неа, за на­вод­на ста­бил­на вла­да, за кре­ди­бил­ни ин­сти­ту­ции и европ­ска ид­ни­на на др­жа­ва­та, а, всуш­ност, ДУИ мис­ли са­мо за се­бе и за ни­кој друг. Пар­ти­ја­та на Али Ах­ме­ти, ко­ја за­гу­би по­ве­ќе од 40 от­сто од гла­со­ви­те на сво­јот еле­кто­рат и ве­ќе не е единс­тве­ни­от кру­пен прет­став­ник на Ал­бан­ци­те во Ре­пуб­ли­ка Ма­ке­до­ни­ја, е пар­ти­ја од ко­ја­што ка­та­ден слу­ша­ме раз­ног­ла­си­ја во по­ли­тич­ки­те ста­во­ви, и тоа од нај­ви­со­ки­те ра­ко­вод­ни стру­кту­ри.

Се­га иста­та таа и та­ква пар­ти­ја нѐ убе­ду­ва де­ка е хо­мо­ге­на, де­ка таа е клу­чот на си­те проб­ле­ми во Ма­ке­до­ни­ја и де­ка не са­мо на Ал­бан­ци­те, ту­ку тие мис­ле­ле и на ид­ни­на­та на Ср­би­те, на Ро­ми­те, на Вла­си­те и, се раз­би­ра, на Ма­ке­дон­ци­те. Но, не мо­же да би­де маг­ла­та тол­ку гу­ста кол­ку што е очиг­лед­на не­дос­лед­но­ста на раз­ни­ша­на­та ДУИ. Упор­но нѐ за­ма­ју­ва­ат де­ка тие ре­ша­ва­ат не­што су­штин­ски бит­но за др­жа­ва­та, а, всуш­ност, сѐ се све­ду­ва на „ку­пи ден, про­дај“ ако мо­же до 5 март ко­га тре­ба да се рас­пи­шат ло­кал­ни­те из­бо­ри, на кои ќе се оби­дат да го на­до­ме­стат се­то она што го за­гу­би­ја на пар­ла­мен­тар­ни­те из­бо­ри. До то­гаш ма­ке­дон­ска­та јав­ност тре­ба да би­де во за­лож­нич­ка кри­за. За­тоа, пак, по тој да­тум, во нив­ни­те „до­маш­ни“ еса­пи оче­ку­ва­ат да из­ле­зат ка­ко по­бед­ни­ци и чу­ва­ри на ал­бан­ска­та ка­у­за (дво­ја­зич­ност пред сé, па пос­ле вла­да) и ќе ко­а­ли­ци­ра­ат со тие што најм­но­гу ќе им удо­во­лат на ба­ра­ња­та.

Ме­ѓу­тоа, да не за­бо­ра­ви­ме де­ка во ан­тич­ка­та из­ма­ма и во „др­ве­ни­от коњ“ не се са­ми. Ту­ка се и Али­јан­са­та на Зи­ја­дин Се­ла, кој ве­ли „пр­во до­не­су­ва­ње за­кон во кој ал­бан­ски­от ја­зик ќе би­де втор служ­бен ја­зик во Ма­ке­до­ни­ја на це­ла­та те­ри­то­ри­ја на др­жа­ва­та, па по­тоа вла­да“, но и Бе­са кај ко­ја си­те оп­ции за­вр­шу­ва­ат со це­лос­но при­фа­ќа­ње на пла­тфор­ма­та.

Но, на игра­та за вре­ме­то на ДУИ во­оп­што не им по­го­ду­ва не­стан­дард­на­та со­стој­ба во Ма­ке­до­ни­ја за­што кај нас ни­ко­гаш не­ма­ме са­мо две стра­ни во пре­го­ва­рач­ки­от про­цес (власт и опо­зи­ци­ја), ту­ку ту­ка е и за­дол­жи­тел­на­та тре­та стра­на, од­нос­но ме­ѓу­на­род­на­та за­ед­ни­ца. Е таа е мал­ку по­не­стрп­ли­ва од Ах­ме­ти и ве­ли де­ка е по­треб­но час по­ско­ро да се фор­ми­ра вла­да. Па, ду­ри Евро­пеј­ци­те се над­ми­наа се­бе­си. Го слу­шам Жбо­гар кој ве­ли: „Не е бит­но кој ќе ја фор­ми­ра вла­да­та, бит­но е таа да се фор­ми­ра по­бр­зо ,а по­мал­ку е важ­но кој сѐ ќе учес­тву­ва во неа“.

На Евро­па ѝ се бр­за, по це­на и на ши­ро­ка ко­а­ли­ци­ја, но за­бо­ра­ва­ат де­ка на овие из­бо­ри има и по­бед­ни­ци и по­ра­зе­ни. Де­ка на овие из­бо­ри гра­ѓа­ни­те гла­саа за про­гра­ми и ви­зии за Ма­ке­до­ни­ја, а де­нес има­ме оби­чен па­зар за не­ко­ја пла­тфор­ма ко­ја не ни по­сто­е­ше за вре­ме на из­бо­ри­те и ко­ја ни ја изра­бо­ти­ја ек­сте­ри­то­ри­јал­но, во со­сед­ни­те др­жа­ви, а гра­ѓа­ни­те од Ре­пуб­ли­ка Ма­ке­до­ни­ја не се ни из­јас­ни­ја што мис­лат за неа. Со еден збор, кол­ку и да ни изг­ле­да де­ка е аро­гант­но и пре­чув­стви­тел­но, мо­же­би Жбо­гар ја збо­ру­ва и ви­сти­на­та: „Дај фор­ми­рај­те вла­да што по­ско­ро, да не му тек­не на уште не­кој со­сед, Да­на­ец или Тро­ја­нец, да ви скрои уште не­ко­ја пла­тфор­ма или, не дај бо­же, ма­па, па ду­ри то­гаш да вле­зе­те во бе­скрај­ни пре­го­во­ри не са­мо за вла­да, ту­ку и за уни­тар­но­ста, иден­ти­те­тот, па и за оп­ста­но­кот на др­жа­ва­та“.

А, ние Ма­ке­дон­ци­те, поз­на­ти по кра­тко­то пом­те­ње, за вре­ме на из­бор­на­та кам­па­ња и прет­ход­но раз­го­ва­рав­ме за сѐ освен за пла­тфор­ма­та, ко­ја не ни по­сто­е­ше. Се­га, пак, раз­го­ва­ра­ме са­мо за пла­тфор­ма­та, ка­ко ни­што дру­го да не по­стои. Или да зак­лу­чам, ние Ма­ке­дон­ци­те са­ми си ги пом­но­жив­ме из­бо­ри­те со ну­ла и се­га ни е кри­во ко­га не­кој друг ќе ни го ка­же исто­то со по­лу­дип­ло­мат­ски реч­ник.

Ре­пуб­ли­ка Ма­ке­до­ни­ја е пар­ла­мен­тар­на др­жа­ва. Вла­ста се до­би­ва и се гу­би на из­бо­ри, а не на зе­ле­на ма­са. На из­бо­ри се оди со про­гра­ма во ко­ја се суб­ли­ми­ра­ни си­те про­ек­ции за ид­ни­на­та на др­жа­ва­та. По­тоа, по­ли­тич­ки­те ли­де­ри се од­го­вор­ни за спро­ве­ду­ва­ње на иста­та. Ту­ка поч­ну­ва и за­вр­шу­ва нив­на­та об­вр­ска кон на­ро­дот и кон гра­ѓа­ни­те во Ре­пуб­ли­ка Ма­ке­до­ни­ја. От­та­му, две­те клуч­ни по­ли­тич­ки фи­гу­ри во зем­ја­та, и Гру­ев­ски и За­ев ка­ко ли­де­ри на две­те нај­го­ле­ми по­ли­тич­ки пар­тии, ќе ја по­не­сат и од­го­вор­но­ста за тоа кол­ку др­жа­ва­та ја по­дре­ди­ле на сво­и­те про­гра­ми или ја жр­тву­ва­ле за го­ла власт во пол­за на вир­ту­ел­ни пла­тфор­ми. Ви­дов­ме што мис­ли Гру­ев­ски за таа пла­тфор­ма со са­мо­то вра­ќа­ње на ман­да­тот.

Пред два­е­се­ти­на го­ди­ни, ко­га имав­ме скром­но пар­ла­мен­тар­но и де­мо­крат­ско искус­тво, Ма­ке­до­ни­ја вле­зе во ед­на ва­ква по­стиз­бор­на трик-зам­ка ко­га со раз­ни за­ме­ша­телс­тва и при­ти­со­ци, над­вор од из­бо­ри и над­вор од се­на­род­но из­јас­ну­ва­ње, ни ги сме­ни­ја и име­то и зна­ме­то, па ден-де­нес ги вле­че­ме пос­ле­ди­ци­те и на до­ма­шен и на ме­ѓу­на­ро­ден план. Се­га ба­рем има­ме искус­тво по­ве­ќе де­ка сѐ што ќе се „спа­ку­ва“ над­вор од очи­те и жел­ба­та на на­ро­дот, но­си са­мо ште­та.

Кој од ма­ке­дон­ски­от блок ќе со­бе­ре си­ла да при­ми уште еден „тро­јан­ски коњ“ во сво­јот двор е, мо­же­би, су­штин­ско­то пра­ша­ње за кое ќе се го­во­ри во ид­ни­на. Ту­ка, всуш­ност, и се од­мо­ту­ва спи­ра­ла­та на не­из­вес­ност. Но, вла­да, се­ка­ко, ќе има!

Извор: Република.мк

КОЛУМНА НА М-Р ЉУПЧО ПРЕНЏОВ: „Крамер против Крамер“

31.01.2017 година –

Откажувањето на Специјалното јавно обвинителство од натамошно гонење на Зоран Заев и неговата логистика олицетворена во Зоран Верушевски и два-три споредни лика кои вршат исклучително неспоредни работи го отвори или затвори најголемиот судски трилер во самостојна Македонија, на кој можеме слободно да му ставиме филмски наслов „Крамер против Крамер“

Неуставното СЈО од првиот ден на своето основање отвори јавна војна против легитимното Јавно обвинителство во државата, па така „обвинителство против обвинителство“ стана една бескрајна приказна која го забавува, пали и расплакува македонскиот народ веќе втора година.

Она што СЈО сакаше да му го залепи како најгрда етикета на Јавното обвинителство, дека е нетранспарентно, субјективно, пропартиско и диригирано, СЈО сега го прави стопати посилно и во уште погрда форма. Ајде да се потсетиме:

СЈО беше формирано непосредно по Договорот од Пржино, што ние од ГРОМ точно го именувавме како „пржинска измама“. Клучниот предмет за кој се формираше СЈО беше „Пуч“. Со него требаше да се реши кој прислушувал, кој го нарачал прислушувањето, за кои цели и кој го платил, со оглед на фактот дека беа најдени поголема сума пари кај луѓето што го признаа делото.

Ама, нели, станува збор за пржинска измама, предметот „Пуч“ во изминатиот период беше 12 пати одложуван од Катица, Заев и од неговите адвокати и, за волја на вистината, двапати поради болест и смена на поротник, за да во вештачкиот вакуум успеат да купат време отворајќи разни небулозни предмети, како „Тврдина“ и што ли уште не, а целта, и тогаш и сега, тврдам дека е да не се дознае кој ги вршел прислушувањата во Република Македонија. Тоа е приоритет број 1! Всушност, интенцијата е да ставиме сѐ под тепих и да констатираме пред целиот свет дека Груевски, Мијалков и Јанкуловска цело време сами се прислушувале (нема да навлегувам во лагите на Заев кога на прес-конференција изјави дека од државата само Груевски и Мијалков не биле прислушувани?!). А, човекот може и не лажел, едноставно – не знаел. Како дозирано му ги давале податоците и сознанијата, така како што му прилега, истрчуваше на прес.

Бидејќи предметот „Пуч“ е повлечен, се разбира, најкукавички што можеше, со соопштение пред еден од најголемите христијански празници, Водици-Богојавление, што, значи СЈО се јави – навистина се јави во неговото вистинско светло!

Односно, со тоа си ставија печат за сопствено самораспуштање пресекувајќи го темелот врз кој се основани.

Ќе останат да висат во јавноста крупното прашање и дилема како „најистакнатите и најголеми борци“ за човекови права, слобода, демократија и за транспарентност не дозволија јавноста (таа која во континуитет ја замајуваат со фати-пушти недовршени случаи) да види дали Заев од четирите посети на премиерскиот кабинет на Илинденска само барал предвремени парламентарни избори или, пак, мавтал со цедеа со снимени приватни телефонски разговори и уценувал со нив. Јавноста ќе остане во дилема и за тоа што навистина е одземено од семејниот дом на Верушевски на 22 јануари 2015 година, што криеле во неколкуте лаптоп-компјутери и во шесте мобилни телефони што летаа низ прозорец од куќата во паника и безумие. Јавноста сѐ уште ќе остане без одговор и за тоа што имало во пронајдените илјадници фајлови и снимени разговори во компјутерите на Верушевски, кои документи ги преведувала неговата сопруга, како и, се разбира, кој е премиерот на државата што наводно му нуди азил на Верушевски?!

Ова се најинтригантните и најкрупни прашања за државата и граѓаните кои живеат во неа, ова се прашања поврзани со безбедноста на сите два милиона жители! Наместо тоа, СЈО прибегнува кон друг трик, за јавноста да не зборува за овие прашања, па, повторно, преку „Фејсбук“, нѐ замајува со озборувања од типот дали требало да се купи „мерцедес“ или возило од друг производител?! За тоа време, за жал, суштината ни бега.

Исто така, претпоставувам, во ваков стил ќе останат неодговорени и прашањата за тоа против кои сѐ обвинители и истражители од СЈО има поднесено кривични пријави, дали навистина се заканувале и изнудувале изјави од сведоци, што стана со пријавата, односно претставката од еден управен судија против обвинител во СЈО, дали кривичните пријави од МВР против обвинители и истражители од СЈО ќе добијат судски епилог. И уште дузина дилеми.

Помина веќе една година, а СЈО не дава документи за ниту еден од овие случаи..

Она што ќе остане е следново: Неколку луѓе од водачите на ВМРО-ДПМНЕ ќе се влечат по судови за искреирани сензационалистички приказни, додека, пак, водачите на СДСМ ќе си седат во топлите канцеларии на Бихаќка, ќе се возат по јахти, зимски центри и егозотични дестинации. Ова јавноста не смее ниту да го заборави ниту да го дозволи. Не може сѐ да заврши со „пу, пу се шегувавме“.

И онака, најтривијално, човечки, па и озборувачки нешто останува да копка: Нели малку ѝ фали на јавноста како тоа во неврзан разговор Заев ја ословува Шекеринска, како Стево Пендаровски го оспорува легитимитетот на својот лидер во скопските кафеани и слични „будалаштини“ кои се во доменот на приватноста на „чесните“ опозиционери. Дали тие од СДСМ се само господа во свилени и бели ракавици кои глумат „нобл“, а меѓусебно се пцујат како кочијаши. Но, нејсе.

На крајот, уште еднаш сакам да го повторам ставот на ГРОМ, а тоа е дека со откажувањето од гонење во случајот „Пуч“, се отвораат вратите за натамошни нови аболиции бидејќи неспорен факт е дека овој потег на СЈО е уште една, нова и оригинална аболиција на Зоран Заев, и тоа од неуставното СЈО.

Единствената институција во државата што во согласност со Уставот и законите во Република Македонија може да даде аболиција е Претседателот на државата. Кога Ѓорѓе Иванов потпиша десетици аболиции, ГРОМ, принципиелно, беше првата политичка партија во РМ која ги оспори истите, не како правно неиздржани, туку како политички некоректни. Затоа што судот е тој што е надлежен и одлучува.

Затоа принципиелно, предупредуваме дека оваа аболиција кон Заев и објективно го отвора патот кон можни нови аболиции. Тогаш, сега тивките, да не речам замолчени борци за слобода, демократија и транспарентност, не ќе имаат кредибилитет да оспоруваат што било.

И како за крај, не е важно дали Заев ќе добие уште некоја аболиција плус, туку тоа што единствени кои секојдневно губат се граѓаните на Република Македонија.

Извор: Република.мк

Страница 1 од 512345